یکی از مهم‌ترین بناهای معماری سنتی ایران حمام معروف شیخ بهایی در اصفهان است که نمونه‌ای کامل از خلاقیت او برای در‌اختیار‌گرفتن از امکانات موجود است. ساختمان حمام مربوط‌به دورۀ صفوی و قاجار است. این حمام با استفاده از یک سیستم پیچیدۀ مهندسی به‌مدت طولانی تنها با یک شمع روشن می‌شده است.

 

دربارۀ چگونگی گرم‌شدن این حمام به کمک شمع شایعات فراوانی وجود دارد؛ اما تنها نظریۀ قابل‌قبول در‌این‌باره این است که یک سیستم سفالینۀ لوله‌کشی زیرزمینی در حد فاصل آبریزگاه مسجد جامع و حمام وجود داشته که با روش مکش طبیعی، گازهایی مانند متان و اکسیدهای گوگردی را به مشعل خزینۀ حمام هدایت می‌کرده و این گازها به‌عنوان منبع گرما در مشعل خزینه می‌سوخته است.
این احتمال وجود دارد که این گازها به‌طور مستقیم از مواد زاید دفع‌شده در خود حمام جمع‌آوری می‌شده است. همچنین با مطالعات باستان‌شناسی در این منطقه مشخص شد که فاضلاب شهر اصفهان توسط لوله‌های جمع‌آوری فاضلاب وارد خزینۀ حمام می‌شده است. درواقع، شیخ بهایی طبق محاسباتی دقیق، خزینۀ حمام را به‌گونه‌ای طراحی کرده بود که فاضلاب این مکان به گاز متان تبدیل شود.   

   

مطالعۀ معماری سنتی ایران به‌طور واضح، بیان‌کنندۀ نبوغ معمارانی است که بدون دراختیارداشتن تکنولوژی و انرژی‌های فسیلی به بهترین شیوه و با استفاده از منابع طبیعی در اختیار، ساختمان‌های انرژی‌صفر و دوستدار طبیعت بنا می‌کردند؛ ولی حالا و در عصر ارتباطات و فوران تکنولوژی، زندگی به‌ظاهر متمدنانۀ ما در این قوطی کبریت‌های مسرف انرژی، خنده‌دار به‌نظر می‌آید.